Maaike van Poelje (1973) is lichtwerker, schrijver (onder andere kinderboeken) en yoga docent. Ze emigreerde in 2001 naar Andalusië waar ze samen met haar toenmalige man een paradijsje opbouwde. Ook runde ze een eigen hondenopvang en leefde vele jaren lang samen met een grote roedel honden, paarden en poezen. Het zelfvoorzienend levend in en met de natuur brachten haar vele inzichten. Nu is ze terug in de ‘civilisatie’ waarin ze probeert haar weg te vinden en tegelijkertijd haar inzichten te delen. Maaike wordt op haar pad vergezeld door haar trouwe metgezel Oepsie, de hartopener.
Meer info www.dewereldrondhond.nl

Ken je dat? Dat er opeens iemand op je pad komt en dat je, voordat je het weet, een gesprek hebt waarin je elkaar helemaal vindt? Dat de een A zegt en de ander B en dat het samen in elkaar past en klopt? Dat je elkaar moeiteloos in de ogen kijkt. Dat je voelt hoe je samen op dezelfde golflengte zit; hoe je elkaar bevestigt en zelfs inspireert tot nog een stapje verder in je denken en voelen. Een ontmoeting met een zielsverwant is ontzettend fijn en net zo nodig voor je gezondheid als een gezonde maaltijd en verbinding de natuur.

Corona with benefits
De laatste maanden heb ik dergelijke ontmoetingen met grote regelmaat.
In de week dat de Corona situatie begon, was ik net aangekomen in Nederland. Ik kwam hier terug na een hele lange periode mijn geboorteland te hebben verlaten en zelfs afgezworen. Het was niet mijn bedoeling om te blijven. De plannen om verder te reizen over de Hollandse grenzen heen waren reeds gesmeed. Maar toen kwam Corona. Na korte tijd realiseerde ik me dat dit virus een katalysator kon zijn voor vergaande ontwikkelingen. Intuïtief voelde ik dat het verstandig was om in Nederland te blijven en om vanaf hier te bekijken hoe alles zich zou ontvouwen.

Het bleek een goed besluit. In Frankrijk en Spanje – de landen waar ik naartoe zou reizen – bleek de vrijheid van de inwoners nog meer ingeperkt te worden dan in Nederland. Bovendien bleek reizen al helemaal onveilig. En dan bedoel ik niet het risico om ziek te worden, maar de totalitaire en politiestaatachtige taferelen die zich in die zuidelijke landen afspeelden. Na een weken durend verblijf bij mijn ouders in Zeeland kon ik terecht bij vriendinnen op een fijne plek in het midden van het land. Een soort mini community in een mooi huis met een prachtige tuin. Het voelde als thuiskomen. Ik vond meteen een stukje van de golflengte waar ik naar op zoek was.

Vervolgens brak een tijd aan van het verzamelen van nog meer zielsverwanten om me heen. Het lange tijd door mij wat weggezette Facebook bleek, op een slimme manier gebruikt, een netwerk van verbinding te zijn waarin ik iedere dag nieuwe tribe members ontmoette. Ik kwam terecht in een warm bad. Maar niet alleen via Facebook, ook in het ‘echie’ gebeurde er van alles. Ik heb tijdens Coronatijd in Nederland meer nieuwe zielsverwanten ontmoet en vriendschappen gemaakt dan de afgelopen jaren in het buitenland.

Dezelfde taal spreken
Het is heel fijn om gelijkgestemden om je heen te verzamelen, om organisch een nieuwe zielsfamilie te zien ontstaan. We zijn allemaal verschillend in Aardse vorm terwijl we elkaar toch zo herkennen. Vaak delen we overeenkomstige ervaringen op ons levenspad. Op de een of andere manier is er een directe connectie met elkaar en praat je dezelfde taal. Er is ook geen schaamte meer, geen doen alsof. Het voelt zelfs alsof dat niet eens meer mogelijk is. Dat is zo fijn! Velen van ons hebben jaren het gevoel gehad slechts met een paar gelijkgestemden op deze wereld te zijn en niet werkelijk bij die wereld te kunnen waar we zo graag deel van uit willen maken. Allemaal hebben we ons in periodes heel alleen gevoeld, zonder enige gelijkgestemde te hebben ontmoet. 

Wees gerust. Die tijd is nu voorbij. Wanneer je je ervoor open stelt, zul je je zielsverwanten aantrekken zonder dat je er veel moeite voor hoeft te doen. Ze ploppen zo maar op, soms voel je ze aankomen en soms niet. Op de meest onverwachte plekken en momenten zijn ze daar. Van de een op de andere dag heb je er een beste vriend of vriendin bij. Met uiteenlopende leeftijden en achtergronden. Vanuit hoeken waarin je je misschien nog nooit eerder in had begeven. Juist wanneer je je ervoor open stelt, verbaast dat je niet eens meer. Je bent als het ware klaar om te ontvangen wie en wat het leven voor jou in petto heeft. Het woordje ‘toeval’ gebruik je niet, want dat dat niet bestaat, weet je allang!

Vonk
Die herkenning zoals ik hierboven beschrijf, is precies wat er gebeurde toen ik kennismaakte met Kirsten. Via een gezamenlijke vriendin kregen we digitaal contact. We bleken raakvlakken te hebben en dat mondde al snel uit in een ontmoeting. Er gaat immers niets boven het fysieke ontmoeten in dezelfde ruimte en tijd. Daarvoor zijn we mens op Aarde 🙂

Het fijne en moeiteloze gesprek waarin we elkaar inspireerden en dezelfde taal spraken, resulteerde in wat je nu leest.

Ook dat doen zielsverwanten: elkaar onderling helpen, steunen en samenwerken. Verbinding maken op diverse vlakken om zo de wereld en de mensheid naar een hoger plan te tillen. Dat is immers de reden waarom we hier zijn!

Het kan variëren van het uitwisselen van recepten tot het beginnen van een romantische relatie of het geven van een healing sessie. In ons geval bleek het een samenwerking te zijn. Dank je wel, Kirsten, voor het geven van een podium aan mijn schrijfsels. Ik hoop dat zowel jij als je lezers van mijn verhalen kunnen genieten. En dat de vonk die jij brandend houdt zo nog een beetje vuriger wordt. 

Verbinding en uitwisseling op zee
De vele ontmoetingen met zielsverwanten zette me wel aan het denken. Wat is er in deze tijd precies gaande dat dit zo enorm wordt versterkt en bespoedigd? En hoeveel anderen ervaren hetzelfde als ik? Ik ben ervan overtuigd dat ik niet de enige ben.
Ook dat weet ik intuïtief en ik word daarin continue bevestigd. Hoe zie jij dat? Wat heeft jou de afgelopen tijd gebracht aan nieuwe contacten? Heb je het gevoel dat je hier open voor staat? Heb je het verlangen om zielsverwanten te ontmoeten, of ervaar je dat heel anders? Graag ontvang ik je reactie op mijn verhaal.

We drijven immers allemaal in de grote zee der zielen. Her en der dobberen we verspreid rond, als kleine afzonderlijke eilandjes. Maar de stroming van de zee verandert. Langzaam maar zeker drijven de eilandjes op die stroming naar elkaar toe om samen een groot eiland te vormen. Natuurlijk zijn er hoge golven en hevige stormen. Maar het weer, de oceaan en haar golven hebben steeds minder grip op het eiland. Het wordt steviger en vaster doordat al die eilandjes zich aan elkaar verbinden. Het transformeert zich in Vasteland. In de nieuwe Aarde. Dit vraagt van ons dat we ons volledig open stellen voor het ontstaan van nieuwe verbindingen. Het is precies in deze tijd dat ‘we’ elkaar massaal gaan vinden. Om elkaar zo te kunnen steunen in het creëren van een nieuwe tijd.

Ahoy! Land in zicht!

7 antwoorden
  1. Agnes
    Agnes zegt:

    Ik wilde even reageren op je verhaal waar ik veel herkenning in zie. Ik ben zelf op zoek naar ruimte in de natuur met gelijk gestemde mensen die ook zelfvoorzienend willen wonen. (Niet afhankelijk zijn van een baas). Een stuk land en daar een wooncommunie op bouwen met zelfvoorzienende huisjes . Heb daar geen ervaring mee , komt toch nog heel wat bij kijken .
    Hebben jullie hier ervaring mee?
    Groetjes Agnes

    Beantwoorden
    • Sheila
      Sheila zegt:

      Een en al herkenning; prachtig verwoord. Ook ik ben op zoek om met gelijk gestemden zelfvoorzienend te wonen. In en van de natuur leven, elkaar helpen en geen druk ervaren om te ‘over’-leven.
      Ik zoek er veel over op ( ook een Earthship bouwen ) en voel dan vanuit mijn binnenste dat het klopt, dat ik blij word en dat we recht hebben om zo te kunnen leven. Samen zijn we sterk en ieder heeft z’n kracht om bij te dragen. Lijkt me inspirerend om een groep te vormen om uit te wisselen en aan de slag te gaan.
      Groetjes Sheila uit Zandvoort

      Beantwoorden
    • Maaike
      Maaike zegt:

      Hoi Agnes, leuk je reactie te lezen. Jouw verlangen is heel herkenbaar en ik merk dat dit bij veel mensen leeft. Ik heb er ervaring mee, maar helaas niet alleen goede. In de praktijk blijkt het best lastig te zijn de juiste balans te vinden tussen gemeenschappelijk leven en toch je individuele vrijheid te behouden. Maar natuurlijk kan het wel! Er zijn al vele initiatieven, ook in Nederland. Misschien eens ergens proef draaien? Op http://www.omslag.nl kun je ook veel gelijkgestemden vinden.
      Succes!

      Beantwoorden
  2. Suus
    Suus zegt:

    Hey Maaike,

    Via een mooi artikel op Nieuwetijdskind van Kirsten kom ik bij jouw artikel uit.
    Gisteren nog sprak ik dezelfde woorden uit naar vrienden “het voelt alsof ik dobber op een zielenzee”. Het was een antwoord op de vraag wat ik nu wil gaan doen qua werk, want heel eerlijk, dat weet ik op dit moment nog niet concreet.

    Bedankt voor je hersenbreielarijen, ze voelen puur, echt en herkenbaar.

    Ik wens je een heerlijke dag.

    Liefs,
    Suus

    Beantwoorden
  3. Rianne
    Rianne zegt:

    Mooi en herkenbaar verhaal. Had zo moeten zijn dat jij in Nederland “strandde” 🙂
    Wat er gaande is? Mooie vraag. Ik heb vanaf het begin af aan het gevoel gehad dat dit moeder aarde is, die de rem er even op heeft gezet. Ons dat laatste stukje bewustwording wil geven. Dat ze even op adem wou komen en daarmee wij ook. Terug naar onszelf, naar de basis: liefde en leven. Volop leven, openen, acceptatie, de schoonheid (weer) zien.

    Ik heb me in het begin letterlijk verstopt, terug getrokken. Waar jij juist verbinding vond, ging ik uit verbinding. De mensen om mij heen die op zoek waren naar controle, het nieuws, het maakte me in de war. Nu terugkijkend omdat ik nog niet altijd even goed mijn eigen stem kan vinden en hiervoor durf te staan (fijn dat ik jouw platform nu ontdek en mijn stem wel even laat horen; toeval bestaat niet, haha!). Ik ervaar een sterk verlangen om zielsverwanten te ontmoeten, alleen eerst is er nog meer verbinding met mezelf nodig. Als ik mezelf zie, accepteer, lief heb, dan zal ik me niet langer verstoppen. Dat weet ik diep van binnen. Ik ga het volledig aan, met de hulp van een fijne coach. Heb soms nog moeite met de “traagheid” van het proces, het verdriet en de uitdagingen die in sneltreinvaart langskomen. Maar goed, wat is er anders ook aan als morgen alles opgelost is 😉
    Stapje voor stapje, mijn hart openen in plaats van mezelf beschermen, wegduwen wat ik spannend vind. Dan komen de zielsverwanten wel, weet ik zeker! Fijne dag! Ik wens je geluk en mooie ontmoetingen. Lieve groet!

    Beantwoorden
    • Maaike
      Maaike zegt:

      Wat een mooie inzichten en zelfkennis, Rianne. Ja, dat van die traagheid herken ik, maar vooral om me heen. Ik heb soms het gevoel dat ik veel sneller ga dan anderen en dat is soms wel eens frustrerend. Steeds het gevoel op de rem te moeten staan. Maar soms het gevoel dat dat juist goed is.
      Tja, het blijft een proces waar we allemaal in zitten en doorheen moeten. Maar straks wacht ons de beloning voor ons geduld en harde werken….! Dat kan niet anders!

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *