Ik ben een tijdje thuis van het werk … een burn-out… ik heb last van dat woord, het houdt me er zo in, het is zo statisch.
Dus zocht ik naar een dynamischer woord voor mezelf, eentje dat stuwender is en me meer bewegingsvrijheid geeft. Zo kwam ik bij de term ‘transitie’. ‘Ik ben in transitie’. Ik ben op weg naar iets nieuws en hoewel ik nog niet helemaal weet waar naartoe, voel ik toch al de beweging. Het voelt als de eerste beweging in je buik wanneer je zwanger bent. Je twijfelt of je dit nu wel echt gevoeld hebt. Later kom je te weten dat het gevoel wel degelijk echt was.

Mijn hoofd weet er niet altijd raad mee, met dat soort onzekerheden. Het wil alles onder controle houden: Waar ga ik dan naartoe? En tegen wanneer ben ik daar? Hoe is het daar? Ga ik dat daar wel kunnen … ? Herkenbaar? Van al die vragen kan ik erg moe worden.

Ik besluit voor mezelf dat dit de weg van mijn hart zal worden, ik geef me over aan de leiding van mijn hart. Daar ben ik onbewust wel al even mee bezig, maar nu voelt het als een ‘next level’. Mijn hart vraagt me om ervaringen aan te gaan waar ik intuïtief ‘ja’ op zeg.

Zo belandde ik onlangs aan een waterplas met iemand die me zou begeleiden bij mijn eerste ‘cold dip’. Je maakt een toer rond de plas om in de vibe te komen. Ik begon tijdens de wandeling al veel te geeuwen, wat betekent dat ik in een ontspannen modus kom.

Na de wandeling gingen we naar het strand en deden onze kledij uit. Badpak hadden we thuis al aangetrokken. We liepen naar het water, het was koud. De begeleidster nodigde ons uit om een plek in het water te kiezen. Ik merkte even dat mijn hoofd van plan was om in paniek te schieten en te zeggen ‘ik ga er uit, ik kan dit niet’ en net op dat ogenblik zei de vrouw ‘en nu gaan we zitten’.

De vibe in haar stem getuigde van vertrouwen, overgave en daadkracht. Dit was wat mijn hoofd onmiddellijk deed kalmeren. En ik ging zitten en ademde in via mijn neus en lang uit via mijn mond.
Ik voelde me heel dicht bij mezelf en dat deed zo veel deugd. Toen we na twee minuten uit het water kwamen voelde ik me heel warm en als herboren. Fysiek en mentaal. Ik realiseerde me dat ik die dynamiek van ‘en nu gaan we zitten’ veel meer wil toelaten in mijn leven.

In plaats van mijn angst in the driver’s-seat te zetten, wil ik dat vertrouwen, overgave en daadkracht de plak meer gaan zwaaien. Ik spreek met mezelf af dat deze ervaring me daar telkens zal aan herinneren.

Kris Schonken

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *