Ervaringsverhalen

Voor alles is een tijd
Voor alles wat leeft, is een tijd
Voor ieder mens is een tijd

Maar wanneer? En hoe lang? En is tijd altijd relevant?

Zo kwam er een tijd waarin onze kinderwens groeide. Een grote wens die ons hart vulde, een beroep deed op ons geduld en een verdieping bracht in onze bewondering voor de schepping.

Onze wens werd vervuld en we waren in verwachting. Ik weet nog goed dat het eerste wat ik dacht – met de zwangerschapstest nog in mijn hand – was “Kan ik dit wel?!? Ben ik hier wel klaar voor? Heb ik voldoende van het leven geleerd, opgeruimd, om door te geven?”.
Daarna werd mijn hart vervuld met een enorme blijdschap om dit grote geschenk, om het leven dat in mij groeide, uit liefde ontstaan.

Terwijl mijn lichaam hard aan het werk was en ikzelf de eerste stappen maakte in mijn hart van het beginnend moederschap stopte het kindje met groeien.

We waren nog niet zover..

en wat was dat verdrietig..

Mijn lichaam deed pijn, mijn man en ik zochten troost bij elkaar en we zochten een weg om hieraan voor ons, op een fijne manier, een goede plek in ons hart te geven.

We vonden het belangrijk om het kindje een naam te geven en er afscheid van te nemen, hoe jong het nog was. William, noemden we ons kindje. Overwinnaar. We vroegen de hemel het kindje in liefde op te nemen en te omringen met Licht. En met de factor “tijd”, kregen we er vrede mee.
We werden ons heel bewust van de schoonheid van het ontstaan van het leven, van de schepping. Het is niet iets vanzelfsprekends, niet iets maakbaars, er zit een afhankelijkheid in, die je nederig maakt. En we merkten hoe waardevol het is om dit te ervaren.

Korte tijd later werd ik weer zwanger. We kregen een prachtige, gezonde zoon.
En William was erbij… na een paar weken na de geboorte van onze zoon merkte ik het. Hij vond het fijn om erbij te zijn en soms was het net of hij wou zeggen “Mama, dit had ik ook kunnen zijn, dit hadden wij kunnen zijn”.

“Ja, lieverd” zei ik “Dat is zo. Maakt het je verdrietig?”

“Nee, mama, het maakt mij niet verdrietig. Want ik hoor bij jullie. En dat vind ik fijn, soms zou ik er wel graag even bij willen zijn, om er deel van te zijn”.

“Zo is het, mijn lieve William, jij hoort bij ons, en dat zal altijd zo zijn. Je bent speciaal voor ons, jij was de eerste, ik  hou van jou, je woont in mijn hart en zult daar altijd zijn”.

En het was goed.

Alhoewel… ik merkte dat de atmosfeer in huis wel veranderde als ik William bij ons voelde. De balans was niet helemaal in evenwicht, het was drukker en ik merkte het ook aan onze kleine baby in de wieg. Hij huilde meer en was wat onrustiger.

“Lieve William” zei ik. “We vinden het fijn dat je soms even bij ons komt, jij hoort erbij. We hadden jou ook graag gehad. Maar jouw huis is de hemel, bij God, het Licht en de engelen. Je mag vanuit de hemel over ons en je baby-broertje waken en af en toe bij ons komen en deel van ons zijn. Je mag gaan, ga maar, draag al onze liefde voor jou dicht bij je.”

En het werd rustig in huis.

Ruim een jaar later werden we weer verrast. We waren in verwachting!
Ik wist het al vroeg, ik had een bijzondere verbinding met het kindje, het was niet echt communiceren maar er was wel degelijk een vorm van communicatie. Het voelde heel goed en ik had vertrouwen, het is een meisje, ik kon het voelen. Toen het zover was, gingen we naar de verloskundige. Opgetogen en met glanzende ogen van vreugde keken we elkaar aan in de wachtkamer. We knepen zachtjes in elkaars hand. Zo dadelijk zouden we ons kindje zien! Het licht ging uit, het scherm op de muur in grijstinten ging aan en daar zagen we ons kleine, grote wonder… het werd stil in de kamer. De verloskundige zweeg en keek ons aan, koos voorzichtig de juiste woorden om ons te vertellen dat het hartje niet klopte. Een mokerslag die ons frontaal  raakte. Ik lag nog op mijn rug en voelde gelijk daarna ook een enorme rust in mijn hart.
“Dit hoort erbij, dit is het leven, dit is óók leven..” ging er door mij heen. Toen ik mijn hoofd draaide naar mijn man, keek hij mij verdrietig aan.

De dagen gingen voorbij, mijn lichaam werkte hard, ik waakte over mijn hart en gedachten en was alert. Het kindje nam afscheid van mijn lichaam en ging uit zichzelf. We noemden haar Victoria. Overwinnaar. Net als haar broer, William. Toen ik mijn kracht en evenwicht weer begon te hervinden kwam ze terug voor een ontroerend, wonderschone levensles. Een cadeau. Victoria’s cadeau.

In de hemel is geen tijd. Er gelden daar geen afspraken zoals bij ons op de aarde, die gerelateerd zijn aan het begrip tijd. Het is er tijdloos. Duizend jaar zijn daar niet meer dan bijvoorbeeld 1 enkele dag. Of andersom. Of je op aarde 86 jaar oud bent geworden, of dat je gedurende een bepaald aantal weken onder het hart van je moeder hebt geleefd en gegroeid: het is voor wat betreft de factor “tijd”, voor de hemel niet zo relevant.

En dat is een prachtig gegeven, denk er maar eens over na..

Door het Wonder ontstaan en veilig groeiend in de bedding van de baarmoeder is in wezen ook de enige plek op de aarde, waarin je verblijft tussen hemel en aarde. Nog stevig verbonden met de hemel en in ontwikkeling naar een vorm om op aarde te leven. Dat vraagt nogal wat moed! In de hemel is alles Licht, er is liefde, vrede, overvloed, altijd en overal. Op aarde liggen lessen te wachten. Zeker, er is ook hier Licht, liefde, vrede en overvloed. En dualiteit. Je zult er je weg moeten vinden. Met vallen en opstaan. Je zult de verbinding met de hemel telkens weer opnieuw zelf moeten maken, vanuit een eigen wil. Ieder op zijn eigen, unieke manier. Ieder vanuit zijn eigen taal. En uiteindelijk zal je eigen, persoonlijke groeiproces je weer terugbrengen naar Thuis.

Misschien is het daarom wel zo, dat niet ieder mensenkind dat is ontstaan, zover komt of wil komen om ook daadwerkelijk die hele grote sprong naar de overkant te maken. Iedereen weet hoe het voelt om bijvoorbeeld soms wat verlegen te zijn. Of iets niet goed te durven. En soms kun je merken, dat als je een tijdje wacht, je het later opeens toch durft. Of dat je ineens een stuk minder verlegen bent. Ook dat is de factor tijd. Want voor alles is een tijd.

Alleen al het tijdelijke verblijf tussen hemel en aarde – het wonder dat zich afspeelt in de baarmoeder – is een doel op zich. En dat je dat als moeder mag geven. Dat jij die ruimte beschikbaar mag stellen. En zo een heel belangrijk deel mag zijn van de cirkel van de schepping, the circle of life. Het proeven aan het bestaan op aarde, vanuit een heel, heel veilige plek, vlak onder jouw hart. En zo werd het een eer om Victoria daar te hebben, daar te hebben gehad.

Het goudkleurige lintje was van het cadeau geknipt, de eerste scheurtjes in het vrolijk gekleurde inpakpapier gemaakt, ik ging verder met uitpakken..

Alles wat leeft is uit de hand van Liefde ontstaan. De natuur, de dieren, de mensen. Alles wat uit liefde is ontstaan, is gewild. Ieder mens is gewild. Je bent gemaakt om te worden en te zijn, precies zoals je bent. Je bent uniek, geliefd en gemaakt voor het doel van de Liefde. God heeft jou gewild, precies zoals je bent. Het kindje dat niet werd geboren, maar bleef tussen hemel en aarde is ook gewild, precies zoals ze is, omdat het uit de hand van Liefde is ontstaan en gemaakt. Dat het daarbij bleef, dat het niet 86 jaar op aarde heeft geleefd, doet daar in wezen niet aan af. Immers, in de hemel is geen tijd. De factor tijd is voor en in de hemel niet zo relevant. De door de mens bedachte ordening – “tijd” genaamd – geldt daar niet.

Sterker nog, in de hemel is eeuwigheid. Een heel ander begrip van tijd, dat ons verstand te boven gaat.

“Kun je het begrijpen, mama? In de hemel, waar ik nu ben, is geen tijd. Ook ik ben gemaakt uit de hand van Liefde. God heeft mij gewild precies zoals ik ben. En ja, het was nog wat spannend, allemaal. Ik hoor bij jou, in eeuwigheid. Ik ben voor altijd een kind van jou. Jij bent voor altijd een moeder van mij. En ik hou van jou. Ik ben je heel dankbaar. Voor de veilige plek die ik onder en in jouw hart mocht vinden, ik neem het met mij mee..”

Ik ben heel, heel stil.. dankbaar..

En bewaar het in mijn hart.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *