Door gastauteur Miriam Wijbenga

Eind juni komt er een interessant bericht van Kirsten mijn mailbox binnen. Mijn eerste reactie?
Oh shit! Er wordt iets van me gevraagd wat heel ver buiten mijn comfortzone valt. Het voelt ongemakkelijk en ik wil liefst het bericht sluiten… maar ik lees toch verder.

Ze schrijft: “Ik wil een aantal van mijn cliënten de mogelijkheid geven een artikel (of meerdere artikelen) te schrijven over waar je voor staat, waar jij in gelooft en wat jij ziet gebeuren. Jij hebt een duidelijk visie als het gaat om overbelaste en hoogbegaafde kinderen en jij hebt ook veel meegemaakt waardoor je tot die visie bent gekomen”.

Ik sluit het bericht en kijk er vervolgens weken niet naar. Totdat mijn oog er weer op valt.
Verdorie… ik moet hier iets mee. Ik voel aan alles dat ik dit moet doen en er niet onderuit kan. Ik moet mezelf zichtbaar maken en gaan staan waar ik in geloof. Ook al is dat niet wat binnen onze huidige maatschappij overal past. Fuck, wat voelt dat ongelofelijk kwetsbaar!

Ik mail Kirsten dat ik toch meedoe en spreek met haar af dat mijn eerste artikel over 2 weken komt. Ik heb een deadline nodig om uit die ‘prettige comfortzone’ te komen. Blij dat ik die stap heb genomen, ga ik aan de slag!

En dan gebeurt iets waar ik niet op zit te wachten. Ik val keihard in mijn oude, zeer hardnekkige opgelegde patronen, systemen, conditioneringen en overtuigingen. Ik hoor zelfs het stemmetje van mijn Duitse docent van de middelbare school: “Miriam is een lief kind, maar ze kan niets”. Ik schiet uit mijn hart, mijn hoofd in en blokkeer volledig. Met als gevolg dat ik geen letter op papier krijg.
Ik ben te lang bezig met één klein stukje tekst, er gaan uren zitten in een halve pagina en wat uiteindelijk niet met me resoneert. Het frustreert enorm en ik voel alle emoties van boosheid, verdriet en angst voorbij komen en na een week eindigt de laptop in een hoek. Ik kap er mee.

Op dat moment daalt de rust weer in mijn lijf en kan ik als een helikopter boven de situatie hangen. Ik realiseer me dat dit hele ‘proces’ nodig was om het artikel te schrijven. Ik probeerde tijdens het schrijven aan alle eisen te voldoen waar een artikel aan zou ‘moeten’ voldoen en verloor daardoor de verbinding met mezelf.

Er werd mij op deze manier duidelijk gemaakt wat we van hooggevoelige/hoogbegaafde kinderen vragen, als we hen onze eigen oude patronen, systemen, conditioneringen en overtuigingen opleggen. We zetten ze op slot en daardoor wordt hun potentieel niet zichtbaar.
De maatschappij wil dat je je aanpast en een hooggevoelig/hoogbegaafd kind wil daar maar al te graag aan voldoen. Met als gevolg dat het zichzelf verliest.

Ik ben er van overtuigd dat hooggevoelige/hoogbegaafde kinderen verder zijn ontwikkeld dan hun ouders, leraren en anderen volwassenen. Ze denken en leren anders. Ze zijn hier, samen met alle andere kinderen waar tegenwoordig een etiket (o.a. ADD, ADHD, PDD-NOS) opgeplakt kan worden, om de huidige patronen, systemen, conditioneringen en overtuigingen ter discussie te stellen.

Ze vragen letterlijk met hun gedrag en houding om verandering. Vaak kunnen kinderen namelijk niet benoemen wat er is, hoe slim en gevoelig ze ook zijn. Ze laten door middel van gedrag en/of een fysieke klacht zien dat er iets uit balans is en bepaalde oude patronen, systemen, conditioneringen en overtuigingen niet meer werken.

Voor mij zit er altijd een boodschap in het gedrag en/of een fysieke klacht van een kind. Ze spiegelen wat in jou en in de huidige systemen niet werkt. Waar jij als ouder, leraar of andere volwassene zelf aan mag werken. Dat gebeurt vaak onbewust. Wat zou er gebeuren als we als ouders, opvoeders en leraren anders gaan kijken en de signalen van deze kinderen leren waarnemen en begrijpen. Dat we hen daarin kunnen begeleiden i.p.v. het opleggen van oude overtuigingen, etiketten en het oude denken? Dat we hen leren bij zichzelf te blijven en gebruik te maken van hun volledig potentieel?

Het niet begrepen worden van hoogsensitieve kinderen gaat mij aan het hart. Ik heb het daarom tot mijn missie gemaakt om ouders hun kind te helpen begrijpen. Mijn website is nog in ontwikkeling maar ik ben alvast te volgen op Facebook – Miriam Wijbenga

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *