Mijn gezin heeft vannacht beroerd geslapen. Een storm zorgde voor krakende bomen en spookachtige geluiden in huis.
Op mijn 22e werd ik tijdens het kijken van een mooie film overvallen door plotseling doofheid. Het gehoor in mijn linker oor was volledig uitgevallen en is nooit meer hersteld. Het wordt ook wel ‘sudden deafness’ genoemd, zonder aanwijsbare oorzaak en het komt niet zo heel erg vaak voor. Sindsdien slaap ik met storm, onweer en feestjes – van anderen – op mijn goede oor.

Ik was nog in opleiding om verpleegkundige te worden toen dit gebeurde en het wegvallen van een deel van mijn gehoor had niet alleen impact op mij maar ook op mijn omgeving. Gezellig met vrienden kletsen, lachen om grappen, muziek op de achtergrond; het lukte me niet alles te volgen zoals ik dat voorheen wel deed.

Maar na verloop van tijd leerde ik er mee omgaan en maakte ik er een gewoonte van om altijd aan de linkerzijde van iemand te lopen of te zitten. Zo hanteerde ik trucjes om de minst mogelijke inspanning van een ander te vragen en tegelijkertijd was ik altijd open over mijn dove oor om misverstanden te voorkomen.

Als ik er nu op terugkijk heeft het me grotendeels gevormd tot wie ik nu ben. Ik ben met meer aandacht gaan luisteren; vermoedelijk las ik onbewust lichaamstaal en combineerde dat met  woorden en hun klanken.

Mijn eenzijdige doofheid heeft me nooit tegengehouden me verder te ontwikkelen, zo volgde ik diverse verpleegkundige specialisaties, een managementopleiding en een master bedrijfskunde. En ik realiseerde me dat mijn behoefte aan duidelijke communicatie rust bood tijdens meetings; voor iedereen!

Als je denkt dat het niet erger kan
Vorig jaar, ook weer totaal onverwacht, overkwam het me nog een keer maar dan aan het andere oor. Geen ziekte, geen stress, gewoon tijdens mijn werk werd een pieptoon een hol geluid. Binnen een paar dagen verdween mijn gehoor volledig en in ruil daarvoor kreeg ik verschrikkelijk lawaai in mijn hoofd. Het laat zich het best vergelijken met een opstijgend vliegtuig. Mijn wereld stortte in en dat van mijn gezin ook.

Het was heel onwerkelijk om naar bewegende monden te kijken met een verschrikkelijk allesomvattend geluid in mijn hoofd. Het was een hele gekke tijd met verdriet, angst maar ook hilarische gebeurtenissen. Zo liet ik regelmatig aardappelen of rijst overkoken omdat je blijkbaar luisterend kookt. En mijn kinderen rolden af en toe van de bank omdat ik heel gekke woorden zou liplezen.

De pracht van geluid
Na een aantal weken kwam volledig onverwacht heel voorzichtig een beetje geluid door het lawaai heen. De klanken van de piano, de stem van mijn partner en ook het fluiten van de vogels in het bos. Beetje bij beetje, meer en meer, wat is geluid mooi…..

Ik realiseer me dat ik ontzettend veel geluk heb gehad want ik hoor weer voor een deel met mijn rechteroor. Het lawaai in mijn hoofd (tinnitus) is zachter geworden, nog steeds aanwezig maar met het volume van een intercity. Dit is heus niet altijd eenvoudig, maar ik heb geleerd hier mee om te gaan, op mijn manier. Uiteraard niet zonder hulp want het vraagt een zeldzame kracht om aan een geluid ín je hoofd geen betekenis te schenken. Mijn wens is om aandacht te schenken aan de ander, het mooie geluid, de stem, de klank…

Dus wat betekent het leven met gehoorschade voor mij?

Het betekent dat ik afscheid heb genomen van stilte.

Het betekent dat ik afscheid heb genomen van originele geluiden, maar ook afscheid heb genomen van een ongedwongen bezoek aan bijvoorbeeld een restaurant, een meeting of klassenavond.

Het betekent dat ik last heb van de impact die het heeft op  mijn gezin.

Het betekent dat ik last heb van onzekerheid. Versta ik het wel goed? Als ik iets 3x moet navragen ben ik bang om dom over te komen.

Het betekent dat ik minder flexibel ben. En dat ik moet accepteren dat ik niet zo maar een hele dag kan vergaderen omdat het me teveel energie kost.

Het betekent ook dat ik ongelofelijk dankbaar ben dat mijn gehoor – deels – is teruggekeerd.

Het betekent dat ik nóg meer dankbaar ben voor mijn gezondheid.

De waarde van geluid
Leven met gehoorschade en lawaai in mijn hoofd betekent dat ik meer aandacht heb voor het geluid, de waarde van geluid. Het heeft me er toe aangezet om Heart2Hear op te richten met als missie de waarde van geluid voor een ander zichtbaar te maken.

Toen ik het onderzoek las over het te hoge geluidsniveau in ziekenhuizen, voelde ik dat ik hier iets mee moest doen. Een bezoek of verblijf in het ziekenhuis brengt veelal spanning en stress met zich mee en in de laatste 40 jaar zijn de gemiddelde geluidsniveaus in ziekenhuizen toegenomen. Een mooi voorbeeld is de verpleegkundige bellen om hulp; voorheen was dit visueel zichtbaar in de gang boven de deur van de ziekenzaal. Tegenwoordig draagt de verpleegkundige een sein, buzzer en/of telefoon en tijdens pauzes die van de collega’s erbij.

Een kakofonie aan geluiden terwijl men bezig is met de patiënt. Ook de vooruitgang van medicatie toediening heeft een andere zijde want dit gebeurt veelal met behulp van infuuspompen en deze zijn uitgerust met een akoestisch alarm. Uit interviews blijkt dat patiënten ook last hebben van het lawaai door de po’s (metalen deksel en metalen po) en het lawaai van de po-spoeler. Opvallend is de toename van gemiddeld 40 decibel op de operatiekamer tijdens met name orthopedische operaties. Niet zo zeer patiënten hebben hier last van maar voor medewerkers kan het beschadigend zijn.

Een beperking omzetten in kracht
Een prettige geluidsomgeving is meer dan de frequentie of het volume van geluiden. Het gaat ook om de omgeving en beleving van de geluiden. Geluid geeft een gevoel van veiligheid áls het voorspelbaar en herkenbaar is. Volgens de World Health Organization (WHO) is er sterk bewijs dat geluidsoverlast een negatieve invloed heeft op onze gezondheid.

Daarom richt ik me met Heart2Hear voorlopig eerst op de gezondheidszorg en zijn wij nieuwsgierig hoe een prettige geluidsomgeving wordt gecreëerd in het ziekenhuis. Is het mogelijk de ligduur van patiënten te verkorten door aanpassing van geluid en alarmen? Op welke wijze kan communicatie tussen professionals worden verbeterd en het aantal fouten gereduceerd? Wat verhoogt het comfort van de patiënt? Wat verhoogt het welzijn van medewerkers?

We gebruiken de nieuwste techniek zoals een geluidscamera en interviews om geluidsstress te meten om deze gezamenlijk te evalueren. Heart2Hear werkt op basis van co-creatie aan een ‘soundscaping’ strategie die het welzijn in de ziekenhuisomgeving vergroot en de ziektekosten vermindert.

Het voelt bijna als een voorrecht om hierover te kunnen schrijven en mogelijk anderen die betekenisvol willen werken te inspireren. Maar zo werkt het denk ik; als je iets terugvindt waarvan je dacht voor altijd afscheid te hebben genomen is de waarde ervan grenzeloos.

Ik wil met heel mijn hart luisteren.

  Judith Veen – Heart2hear.nl

 

Door gastauteur Miriam Wijbenga

 

Eind juni komt er een interessant bericht van Kirsten mijn mailbox binnen. Mijn eerste reactie?
Oh shit! Er wordt iets van me gevraagd wat heel ver buiten mijn comfortzone valt. Het voelt ongemakkelijk en ik wil liefst het bericht sluiten… maar ik lees toch verder.

Ze schrijft: “Ik wil een aantal van mijn cliënten de mogelijkheid geven een artikel (of meerdere artikelen) te schrijven over waar je voor staat, waar jij in gelooft en wat jij ziet gebeuren. Jij hebt een duidelijk visie als het gaat om overbelaste en hoogbegaafde kinderen en jij hebt ook veel meegemaakt waardoor je tot die visie bent gekomen”.

Ik sluit het bericht en kijk er vervolgens weken niet naar. Totdat mijn oog er weer op valt.
Verdorie… ik moet hier iets mee. Ik voel aan alles dat ik dit moet doen en er niet onderuit kan. Ik moet mezelf zichtbaar maken en gaan staan waar ik in geloof. Ook al is dat niet wat binnen onze huidige maatschappij overal past. Fuck, wat voelt dat ongelofelijk kwetsbaar!

Ik mail Kirsten dat ik toch meedoe en spreek met haar af dat mijn eerste artikel over 2 weken komt. Ik heb een deadline nodig om uit die ‘prettige comfortzone’ te komen. Blij dat ik die stap heb genomen, ga ik aan de slag!

En dan gebeurt iets waar ik niet op zit te wachten. Ik val keihard in mijn oude, zeer hardnekkige opgelegde patronen, systemen, conditioneringen en overtuigingen. Ik hoor zelfs het stemmetje van mijn Duitse docent van de middelbare school: “Miriam is een lief kind, maar ze kan niets”. Ik schiet uit mijn hart, mijn hoofd in en blokkeer volledig. Met als gevolg dat ik geen letter op papier krijg.
Ik ben te lang bezig met één klein stukje tekst, er gaan uren zitten in een halve pagina en wat uiteindelijk niet met me resoneert. Het frustreert enorm en ik voel alle emoties van boosheid, verdriet en angst voorbij komen en na een week eindigt de laptop in een hoek. Ik kap er mee.

Op dat moment daalt de rust weer in mijn lijf en kan ik als een helikopter boven de situatie hangen. Ik realiseer me dat dit hele ‘proces’ nodig was om het artikel te schrijven. Ik probeerde tijdens het schrijven aan alle eisen te voldoen waar een artikel aan zou ‘moeten’ voldoen en verloor daardoor de verbinding met mezelf.

Er werd mij op deze manier duidelijk gemaakt wat we van hooggevoelige/hoogbegaafde kinderen vragen, als we hen onze eigen oude patronen, systemen, conditioneringen en overtuigingen opleggen. We zetten ze op slot en daardoor wordt hun potentieel niet zichtbaar.
De maatschappij wil dat je je aanpast en een hooggevoelig/hoogbegaafd kind wil daar maar al te graag aan voldoen. Met als gevolg dat het zichzelf verliest.

Ik ben er van overtuigd dat hooggevoelige/hoogbegaafde kinderen verder zijn ontwikkeld dan hun ouders, leraren en anderen volwassenen. Ze denken en leren anders. Ze zijn hier, samen met alle andere kinderen waar tegenwoordig een etiket (o.a. ADD, ADHD, PDD-NOS) opgeplakt kan worden, om de huidige patronen, systemen, conditioneringen en overtuigingen ter discussie te stellen.

Ze vragen letterlijk met hun gedrag en houding om verandering. Vaak kunnen kinderen namelijk niet benoemen wat er is, hoe slim en gevoelig ze ook zijn. Ze laten door middel van gedrag en/of een fysieke klacht zien dat er iets uit balans is en bepaalde oude patronen, systemen, conditioneringen en overtuigingen niet meer werken.

Voor mij zit er altijd een boodschap in het gedrag en/of een fysieke klacht van een kind. Ze spiegelen wat in jou en in de huidige systemen niet werkt. Waar jij als ouder, leraar of andere volwassene zelf aan mag werken. Dat gebeurt vaak onbewust. Wat zou er gebeuren als we als ouders, opvoeders en leraren anders gaan kijken en de signalen van deze kinderen leren waarnemen en begrijpen. Dat we hen daarin kunnen begeleiden i.p.v. het opleggen van oude overtuigingen, etiketten en het oude denken? Dat we hen leren bij zichzelf te blijven en gebruik te maken van hun volledig potentieel?

Het niet begrepen worden van hoogsensitieve kinderen gaat mij aan het hart. Ik heb het daarom tot mijn missie gemaakt om ouders hun kind te helpen begrijpen. Mijn website is nog in ontwikkeling maar ik ben alvast te volgen op Facebook – Miriam Wijbenga

Met het geluid van de krekels en een warm windje waaiend tegen mijn zwetende rug, tik ik deze woorden op het toetsenbord. Vanuit een zonnig en heet zuid Spanje schrijf ik mijn tweede gastblog. Afgelopen maand reed ik vanuit Nederland naar Noord Frankrijk, vandaar uit ging ik naar het zuiden van Spanje en met het noorden van Portugal in het verschiet, via Frankrijk weer terug. Onderweg wachtten me verrassingen, fijne plekken en … de liefde. Het is een hele reis. De inspiratie komt tijdens alle etappes in grote golven naar me toe, ik hoef maar een stap te verzetten of een nieuw verhaal dient zich aan.

Mijn leven is momenteel erg avontuurlijk, maar het zal me niet verbazen dat er ook van alles beweegt voor degenen onder jullie die meer honkvast zijn.

Een jaar van beweging

2020 is het jaar waarin veel gebeurt en waarin veel aan het licht komt. Dit gebeurt zowel in het grote plaatje als op het persoonlijke vlak. Immers, dat wat zich binnen in jou afspeelt, zie je gespiegeld buiten jezelf. Dat geldt voor de kleine omgeving om je heen, maar ook voor het allergrootste, wereldwijde perspectief.

De mensheid als collectief heeft momenteel te maken met een grote shift in bewustzijn. Zelfs wanneer je je daar niet of nauwelijks van bewust bent, krijg je er dit jaar mee te maken. Het gaat aan niemand voorbij. COVID 19 werkt als een katalysator en een vergrootglas; het maakt kristalhelder waar iedereen staat, hoe de verhoudingen zijn, wie er wel of niet authentiek is, wie er wel of niet vrij is in geest, wat je normen en waarden zijn. Kortom, alles wat er toe doet in het leven, komt dit jaar aan bod.

Energetische verschuivingen in de omgeving

Als nomade is het voor mij momenteel heel goed zicht- en voelbaar hoe de externe omgeving invloed heeft op je interne welzijn. Nederland ademt bijvoorbeeld een heel andere sfeer en energie dan het zuiden van Spanje en Portugal. Terwijl ik in Nederland was, bezocht ik dagelijks natuurplekken. Dit was voor mij noodzakelijk om mezelf zowel fysiek, mentaal en emotioneel gezond te houden.

Hoezeer je zelf ook in balans bent, externe omstandigheden hebben wel degelijk invloed op hoe je je voelt. En de natuur werkt helend. Vooral in een land als Nederland, waar veel mensen op een kluitje leven en alles erg is gereguleerd, is dat nodig. Regelmatig verbinding maken met de natuur is onontbeerlijk voor je welzijn.

Op het moment dat ik aankwam in Noord Frankrijk, in een afgelegen en dunbevolkt gebied, voelde ik direct het verschil. Je kunt beredeneren waarom dat zo is, maar eigenlijk doen de beredeneringen er weinig toe. Je voelt gewoon dat het zo is. De energie en sfeer ademen meer vrijheid, meer adem- en zijnsruimte. Relaxtheid, minder verwachtingen, minder ‘moeten’.

Wanneer je nog zuidelijker doorrijdt en ook afgaat van de gebaande paden, wordt dit gevoel alleen maar sterker. Het klimaat zorgt er sowieso voor dat je meer ontspant. Die ontspannen houding kom je ook tegen bij de mensen die zich al langer in deze energie bevinden. Het één versterkt het ander.

Achttien jaar lang bevond ik mij in die zuidelijke sferen. Achttien jaar lang heb ik mij ondergedompeld in de zuidelijke manier van leven en heb ik dat geïntegreerd in mijn zijn.

Waarom ik na achttien jaar de drang had hieruit los te breken en weer terug wilde gaan naar het noorden, naar die minder ontspannen wijze van leven, is mij inmiddels wel duidelijk. Juist omdat ik heb ervaren hoe anders het kan zijn! Zodat ik in het noorden uit kan dragen en voorleven, aan een ieder die ervoor open staat, hoe je op een andere manier in het leven kunt staan. Om daar te laten zien dat je je niet hoeft te confirmeren aan wat er van je verwacht wordt. Dat je authentiek kunt zijn, ook in de middle of chaos. Dat je tegen de stroming in kunt gaan zonder dat je keihard hoeft te roeien. Dat je geen controle hoeft te hebben, omdat dat een illusie is. Dat je niet klakkeloos regels hoeft op te volgen ‘omdat het moet´. Volg je eigen normen en waarden. Volg je hart en je intuïtie. Die geven jou de regels die kloppen. Die liegen nooit.

Nu ben ik uiteraard niet de enige die dit verkondigt en mijn manier is niet de enige om tot dit besef te komen. Er zijn vele wegen die naar het pad tot ‘verlichting’ leiden. Ook de meer donkere paden!

Zorg voor behoud van je eigen trilling

Wat ik heb bemerkt, na enkele maanden verblijf in Nederland tijdens de uitbraak van COVID 19, is dat het veel van jezelf vraagt op om die hoge frequentie te blijven. Je moet stevig in je schoenen staan om je niet omver te laten blazen door de externe omstandigheden; de mensen om je heen, alle ruis die er speelt, de stressfactoren die om je oren vliegen. Af en toe een wandeling in het bos helpt, verbinding zoeken met gelijkgestemde zielen ondersteunt ook, creativiteit laten stromen is een andere manier om jezelf te helpen. Gezelschap van dieren, muziek maken, je onderdompelen in natuurlijk water, mediteren, dansen …

Er zijn vele instrumenten voorhanden om je te helpen binnen in jezelf in balans te blijven terwijl er buiten je allerlei storingen en afleidingen zijn.
En natuurlijk; een verandering van die externe omstandigheden zelf, helpt ook!

Mijn verblijf in het zuiden van Europa functioneert dus als een oplaadperiode waardoor ik er straks weer even tegen kan. Waardoor ik me weer extra sterk herinner hoe ik wil leven, welke frequentie ik wil bereiken en overbrengen. Denk nu niet dat het in het zuiden alles alleen maar rozengeur en zonneschijn is. Want niets is wat het lijkt. En niets is alleen maar licht en liefde. Achter ieder licht schuilt iets donkers. Maar toch, het helpt me wel, dit verblijf. Het helpt me in balans te blijven.

Wat is jouw manier om jezelf op te laden? Heb jij voor jezelf helder op welke plek je wilt zijn in deze fase van je leven en waarom? Wat vertelt jouw hart en intuïtie je over wat goed voor je is, welke frequentie je wilt leven en hoe je die het beste kunt ‘pakken’ en behouden? En hoe bescherm je jezelf tegen externe factoren waarvan je voelt dat ze je uit balans brengen? Vertel het me hieronder en deel het met elkaar. Sharing is caring 🙂 en uiteindelijk is dát de missie die we allemaal hebben hier op Aarde.

Maaike van Poelje (1973) is lichtwerker, schrijver (onder andere kinderboeken) en yoga docent. Ze emigreerde in 2001 naar Andalusië waar ze samen met haar toenmalige man een paradijsje opbouwde. Ook runde ze een eigen hondenopvang en leefde vele jaren lang samen met een grote roedel honden, paarden en poezen. Het zelfvoorzienend levend in en met de natuur brachten haar vele inzichten. Nu is ze terug in de ‘civilisatie’ waarin ze probeert haar weg te vinden en tegelijkertijd haar inzichten te delen. Maaike wordt op haar pad vergezeld door haar trouwe metgezel Oepsie, de hartopener.
Meer info www.dewereldrondhond.nl

Ken je dat? Dat er opeens iemand op je pad komt en dat je, voordat je het weet, een gesprek hebt waarin je elkaar helemaal vindt? Dat de een A zegt en de ander B en dat het samen in elkaar past en klopt? Dat je elkaar moeiteloos in de ogen kijkt. Dat je voelt hoe je samen op dezelfde golflengte zit; hoe je elkaar bevestigt en zelfs inspireert tot nog een stapje verder in je denken en voelen. Een ontmoeting met een zielsverwant is ontzettend fijn en net zo nodig voor je gezondheid als een gezonde maaltijd en verbinding de natuur.

Corona with benefits
De laatste maanden heb ik dergelijke ontmoetingen met grote regelmaat.
In de week dat de Corona situatie begon, was ik net aangekomen in Nederland. Ik kwam hier terug na een hele lange periode mijn geboorteland te hebben verlaten en zelfs afgezworen. Het was niet mijn bedoeling om te blijven. De plannen om verder te reizen over de Hollandse grenzen heen waren reeds gesmeed. Maar toen kwam Corona. Na korte tijd realiseerde ik me dat dit virus een katalysator kon zijn voor vergaande ontwikkelingen. Intuïtief voelde ik dat het verstandig was om in Nederland te blijven en om vanaf hier te bekijken hoe alles zich zou ontvouwen.

Het bleek een goed besluit. In Frankrijk en Spanje – de landen waar ik naartoe zou reizen – bleek de vrijheid van de inwoners nog meer ingeperkt te worden dan in Nederland. Bovendien bleek reizen al helemaal onveilig. En dan bedoel ik niet het risico om ziek te worden, maar de totalitaire en politiestaatachtige taferelen die zich in die zuidelijke landen afspeelden. Na een weken durend verblijf bij mijn ouders in Zeeland kon ik terecht bij vriendinnen op een fijne plek in het midden van het land. Een soort mini community in een mooi huis met een prachtige tuin. Het voelde als thuiskomen. Ik vond meteen een stukje van de golflengte waar ik naar op zoek was.

Vervolgens brak een tijd aan van het verzamelen van nog meer zielsverwanten om me heen. Het lange tijd door mij wat weggezette Facebook bleek, op een slimme manier gebruikt, een netwerk van verbinding te zijn waarin ik iedere dag nieuwe tribe members ontmoette. Ik kwam terecht in een warm bad. Maar niet alleen via Facebook, ook in het ‘echie’ gebeurde er van alles. Ik heb tijdens Coronatijd in Nederland meer nieuwe zielsverwanten ontmoet en vriendschappen gemaakt dan de afgelopen jaren in het buitenland.

Dezelfde taal spreken
Het is heel fijn om gelijkgestemden om je heen te verzamelen, om organisch een nieuwe zielsfamilie te zien ontstaan. We zijn allemaal verschillend in Aardse vorm terwijl we elkaar toch zo herkennen. Vaak delen we overeenkomstige ervaringen op ons levenspad. Op de een of andere manier is er een directe connectie met elkaar en praat je dezelfde taal. Er is ook geen schaamte meer, geen doen alsof. Het voelt zelfs alsof dat niet eens meer mogelijk is. Dat is zo fijn! Velen van ons hebben jaren het gevoel gehad slechts met een paar gelijkgestemden op deze wereld te zijn en niet werkelijk bij die wereld te kunnen waar we zo graag deel van uit willen maken. Allemaal hebben we ons in periodes heel alleen gevoeld, zonder enige gelijkgestemde te hebben ontmoet. 

Wees gerust. Die tijd is nu voorbij. Wanneer je je ervoor open stelt, zul je je zielsverwanten aantrekken zonder dat je er veel moeite voor hoeft te doen. Ze ploppen zo maar op, soms voel je ze aankomen en soms niet. Op de meest onverwachte plekken en momenten zijn ze daar. Van de een op de andere dag heb je er een beste vriend of vriendin bij. Met uiteenlopende leeftijden en achtergronden. Vanuit hoeken waarin je je misschien nog nooit eerder in had begeven. Juist wanneer je je ervoor open stelt, verbaast dat je niet eens meer. Je bent als het ware klaar om te ontvangen wie en wat het leven voor jou in petto heeft. Het woordje ‘toeval’ gebruik je niet, want dat dat niet bestaat, weet je allang!

Vonk
Die herkenning zoals ik hierboven beschrijf, is precies wat er gebeurde toen ik kennismaakte met Kirsten. Via een gezamenlijke vriendin kregen we digitaal contact. We bleken raakvlakken te hebben en dat mondde al snel uit in een ontmoeting. Er gaat immers niets boven het fysieke ontmoeten in dezelfde ruimte en tijd. Daarvoor zijn we mens op Aarde 🙂

Het fijne en moeiteloze gesprek waarin we elkaar inspireerden en dezelfde taal spraken, resulteerde in wat je nu leest.

Ook dat doen zielsverwanten: elkaar onderling helpen, steunen en samenwerken. Verbinding maken op diverse vlakken om zo de wereld en de mensheid naar een hoger plan te tillen. Dat is immers de reden waarom we hier zijn!

Het kan variëren van het uitwisselen van recepten tot het beginnen van een romantische relatie of het geven van een healing sessie. In ons geval bleek het een samenwerking te zijn. Dank je wel, Kirsten, voor het geven van een podium aan mijn schrijfsels. Ik hoop dat zowel jij als je lezers van mijn verhalen kunnen genieten. En dat de vonk die jij brandend houdt zo nog een beetje vuriger wordt. 

Verbinding en uitwisseling op zee
De vele ontmoetingen met zielsverwanten zette me wel aan het denken. Wat is er in deze tijd precies gaande dat dit zo enorm wordt versterkt en bespoedigd? En hoeveel anderen ervaren hetzelfde als ik? Ik ben ervan overtuigd dat ik niet de enige ben.
Ook dat weet ik intuïtief en ik word daarin continue bevestigd. Hoe zie jij dat? Wat heeft jou de afgelopen tijd gebracht aan nieuwe contacten? Heb je het gevoel dat je hier open voor staat? Heb je het verlangen om zielsverwanten te ontmoeten, of ervaar je dat heel anders? Graag ontvang ik je reactie op mijn verhaal.

We drijven immers allemaal in de grote zee der zielen. Her en der dobberen we verspreid rond, als kleine afzonderlijke eilandjes. Maar de stroming van de zee verandert. Langzaam maar zeker drijven de eilandjes op die stroming naar elkaar toe om samen een groot eiland te vormen. Natuurlijk zijn er hoge golven en hevige stormen. Maar het weer, de oceaan en haar golven hebben steeds minder grip op het eiland. Het wordt steviger en vaster doordat al die eilandjes zich aan elkaar verbinden. Het transformeert zich in Vasteland. In de nieuwe Aarde. Dit vraagt van ons dat we ons volledig open stellen voor het ontstaan van nieuwe verbindingen. Het is precies in deze tijd dat ‘we’ elkaar massaal gaan vinden. Om elkaar zo te kunnen steunen in het creëren van een nieuwe tijd.

Ahoy! Land in zicht!

Voor alles is een tijd
Voor alles wat leeft, is een tijd
Voor ieder mens is een tijd

Maar wanneer? En hoe lang? En is tijd altijd relevant?

Zo kwam er een tijd waarin onze kinderwens groeide. Een grote wens die ons hart vulde, een beroep deed op ons geduld en een verdieping bracht in onze bewondering voor de schepping.

Onze wens werd vervuld en we waren in verwachting. Ik weet nog goed dat het eerste wat ik dacht – met de zwangerschapstest nog in mijn hand – was “Kan ik dit wel?!? Ben ik hier wel klaar voor? Heb ik voldoende van het leven geleerd, opgeruimd, om door te geven?”.
Daarna werd mijn hart vervuld met een enorme blijdschap om dit grote geschenk, om het leven dat in mij groeide, uit liefde ontstaan.

Terwijl mijn lichaam hard aan het werk was en ikzelf de eerste stappen maakte in mijn hart van het beginnend moederschap stopte het kindje met groeien.

We waren nog niet zover..

en wat was dat verdrietig..

Mijn lichaam deed pijn, mijn man en ik zochten troost bij elkaar en we zochten een weg om hieraan voor ons, op een fijne manier, een goede plek in ons hart te geven.

We vonden het belangrijk om het kindje een naam te geven en er afscheid van te nemen, hoe jong het nog was. William, noemden we ons kindje. Overwinnaar. We vroegen de hemel het kindje in liefde op te nemen en te omringen met Licht. En met de factor “tijd”, kregen we er vrede mee.
We werden ons heel bewust van de schoonheid van het ontstaan van het leven, van de schepping. Het is niet iets vanzelfsprekends, niet iets maakbaars, er zit een afhankelijkheid in, die je nederig maakt. En we merkten hoe waardevol het is om dit te ervaren.

Korte tijd later werd ik weer zwanger. We kregen een prachtige, gezonde zoon.
En William was erbij… na een paar weken na de geboorte van onze zoon merkte ik het. Hij vond het fijn om erbij te zijn en soms was het net of hij wou zeggen “Mama, dit had ik ook kunnen zijn, dit hadden wij kunnen zijn”.

“Ja, lieverd” zei ik “Dat is zo. Maakt het je verdrietig?”

“Nee, mama, het maakt mij niet verdrietig. Want ik hoor bij jullie. En dat vind ik fijn, soms zou ik er wel graag even bij willen zijn, om er deel van te zijn”.

“Zo is het, mijn lieve William, jij hoort bij ons, en dat zal altijd zo zijn. Je bent speciaal voor ons, jij was de eerste, ik  hou van jou, je woont in mijn hart en zult daar altijd zijn”.

En het was goed.

Alhoewel… ik merkte dat de atmosfeer in huis wel veranderde als ik William bij ons voelde. De balans was niet helemaal in evenwicht, het was drukker en ik merkte het ook aan onze kleine baby in de wieg. Hij huilde meer en was wat onrustiger.

“Lieve William” zei ik. “We vinden het fijn dat je soms even bij ons komt, jij hoort erbij. We hadden jou ook graag gehad. Maar jouw huis is de hemel, bij God, het Licht en de engelen. Je mag vanuit de hemel over ons en je baby-broertje waken en af en toe bij ons komen en deel van ons zijn. Je mag gaan, ga maar, draag al onze liefde voor jou dicht bij je.”

En het werd rustig in huis.

Ruim een jaar later werden we weer verrast. We waren in verwachting!
Ik wist het al vroeg, ik had een bijzondere verbinding met het kindje, het was niet echt communiceren maar er was wel degelijk een vorm van communicatie. Het voelde heel goed en ik had vertrouwen, het is een meisje, ik kon het voelen. Toen het zover was, gingen we naar de verloskundige. Opgetogen en met glanzende ogen van vreugde keken we elkaar aan in de wachtkamer. We knepen zachtjes in elkaars hand. Zo dadelijk zouden we ons kindje zien! Het licht ging uit, het scherm op de muur in grijstinten ging aan en daar zagen we ons kleine, grote wonder… het werd stil in de kamer. De verloskundige zweeg en keek ons aan, koos voorzichtig de juiste woorden om ons te vertellen dat het hartje niet klopte. Een mokerslag die ons frontaal  raakte. Ik lag nog op mijn rug en voelde gelijk daarna ook een enorme rust in mijn hart.
“Dit hoort erbij, dit is het leven, dit is óók leven..” ging er door mij heen. Toen ik mijn hoofd draaide naar mijn man, keek hij mij verdrietig aan.

De dagen gingen voorbij, mijn lichaam werkte hard, ik waakte over mijn hart en gedachten en was alert. Het kindje nam afscheid van mijn lichaam en ging uit zichzelf. We noemden haar Victoria. Overwinnaar. Net als haar broer, William. Toen ik mijn kracht en evenwicht weer begon te hervinden kwam ze terug voor een ontroerend, wonderschone levensles. Een cadeau. Victoria’s cadeau.

In de hemel is geen tijd. Er gelden daar geen afspraken zoals bij ons op de aarde, die gerelateerd zijn aan het begrip tijd. Het is er tijdloos. Duizend jaar zijn daar niet meer dan bijvoorbeeld 1 enkele dag. Of andersom. Of je op aarde 86 jaar oud bent geworden, of dat je gedurende een bepaald aantal weken onder het hart van je moeder hebt geleefd en gegroeid: het is voor wat betreft de factor “tijd”, voor de hemel niet zo relevant.

En dat is een prachtig gegeven, denk er maar eens over na..

Door het Wonder ontstaan en veilig groeiend in de bedding van de baarmoeder is in wezen ook de enige plek op de aarde, waarin je verblijft tussen hemel en aarde. Nog stevig verbonden met de hemel en in ontwikkeling naar een vorm om op aarde te leven. Dat vraagt nogal wat moed! In de hemel is alles Licht, er is liefde, vrede, overvloed, altijd en overal. Op aarde liggen lessen te wachten. Zeker, er is ook hier Licht, liefde, vrede en overvloed. En dualiteit. Je zult er je weg moeten vinden. Met vallen en opstaan. Je zult de verbinding met de hemel telkens weer opnieuw zelf moeten maken, vanuit een eigen wil. Ieder op zijn eigen, unieke manier. Ieder vanuit zijn eigen taal. En uiteindelijk zal je eigen, persoonlijke groeiproces je weer terugbrengen naar Thuis.

Misschien is het daarom wel zo, dat niet ieder mensenkind dat is ontstaan, zover komt of wil komen om ook daadwerkelijk die hele grote sprong naar de overkant te maken. Iedereen weet hoe het voelt om bijvoorbeeld soms wat verlegen te zijn. Of iets niet goed te durven. En soms kun je merken, dat als je een tijdje wacht, je het later opeens toch durft. Of dat je ineens een stuk minder verlegen bent. Ook dat is de factor tijd. Want voor alles is een tijd.

Alleen al het tijdelijke verblijf tussen hemel en aarde – het wonder dat zich afspeelt in de baarmoeder – is een doel op zich. En dat je dat als moeder mag geven. Dat jij die ruimte beschikbaar mag stellen. En zo een heel belangrijk deel mag zijn van de cirkel van de schepping, the circle of life. Het proeven aan het bestaan op aarde, vanuit een heel, heel veilige plek, vlak onder jouw hart. En zo werd het een eer om Victoria daar te hebben, daar te hebben gehad.

Het goudkleurige lintje was van het cadeau geknipt, de eerste scheurtjes in het vrolijk gekleurde inpakpapier gemaakt, ik ging verder met uitpakken..

Alles wat leeft is uit de hand van Liefde ontstaan. De natuur, de dieren, de mensen. Alles wat uit liefde is ontstaan, is gewild. Ieder mens is gewild. Je bent gemaakt om te worden en te zijn, precies zoals je bent. Je bent uniek, geliefd en gemaakt voor het doel van de Liefde. God heeft jou gewild, precies zoals je bent. Het kindje dat niet werd geboren, maar bleef tussen hemel en aarde is ook gewild, precies zoals ze is, omdat het uit de hand van Liefde is ontstaan en gemaakt. Dat het daarbij bleef, dat het niet 86 jaar op aarde heeft geleefd, doet daar in wezen niet aan af. Immers, in de hemel is geen tijd. De factor tijd is voor en in de hemel niet zo relevant. De door de mens bedachte ordening – “tijd” genaamd – geldt daar niet.

Sterker nog, in de hemel is eeuwigheid. Een heel ander begrip van tijd, dat ons verstand te boven gaat.

“Kun je het begrijpen, mama? In de hemel, waar ik nu ben, is geen tijd. Ook ik ben gemaakt uit de hand van Liefde. God heeft mij gewild precies zoals ik ben. En ja, het was nog wat spannend, allemaal. Ik hoor bij jou, in eeuwigheid. Ik ben voor altijd een kind van jou. Jij bent voor altijd een moeder van mij. En ik hou van jou. Ik ben je heel dankbaar. Voor de veilige plek die ik onder en in jouw hart mocht vinden, ik neem het met mij mee..”

Ik ben heel, heel stil.. dankbaar..

En bewaar het in mijn hart.